Köksal CENGİZ(Niyazkâr)

HOYRATLAR

“Bilmirem gardaş mısan?

Yoksa gara daşmısan?”

Dağda yaban gülüyem

Lalesi, sümbülüyem

Menim içim gan ağlir,

El sanırki gülüyem

İli Türkmeneli’yem

Musul’lu, Kerkük’lüyem

“Türkmen” derler adıma,

Türklük için deliyem.

Hasretim gülde galdı

Bülbülüm dalda galdı

Herkesin yârı geldi,

Menim ki yolda galdı?

Şehit düşmüş atası

Anası tutmuş yası

Her çocuk güler oynar

Ağlar Turkmen balası.

Gardaş bize ne oldu?

Goncayken gülüm soldu.

Gözlerdim tez gelesen,

Gözlerime kan doldu.

Gurban olam men sene,

Gardaş idik bin sene,

Şu dağları aşıp da;

Bir yanıma insene.

Gör ki hâlim nicedir?

Ahım hece hecedir.

Neçe bahar nece yaz,

Her gün kara gecedir.

Yollar mı yılan oldu?

“Turan’mı yalan oldu?

Ne beklirsen can gardaş

Kerkük’üm talan oldu?

Köksal CENGİZ (Niyazkâr)

GÜL YARESİ

Her yürekte yâre vardır,

İflah etmez gül yâresi,

Her derde bir çare vardır,

İflah etmez gül yâresi,

Gül yâresi derin olur,

Bülbül gülden serin olur,

Birkaç arşın yerin olur,

İflah etmez gül yaresi.

Gâhi sitem gâhi nazı,

Döndürür kışlara yazı,

Başlar kalpte ince sızı,

İflah etmez gül yaresi.

Kimi kader baştankara,

Kimi gönülden fukara,

Benzemez kılıç, oklara,

İflah etmez gül yaresi.

Her kulun var bir çilesi,

Sabrederek eksilesi,

Biter dertlerin cümlesi,

İflah etmez gül yaresi.

Gece gündüz zâra koyar

Nefes keser dara koyar

Bazen nârdan nâra koyar

İflah etmez gül yaresi.

Muhabbetle sarılırsın,

Bir kem sözle kırılırsın,

Hâlden hâle karılırsın,

İflah etmez gül yaresi.

Candan özge gelir canan,

Küle döner içten yanan,

Niran olur bağ-ı cinan,

İflah etmez gül yaresi.

Şu derdimle Niyazkâr’ım;

Solan goncaya efkârım,

Bir gün dolar ömür varım,

İflah etmez gül yâresi.

Köksal CENGİZ (Niyazkâr)

GİTTİ GİDER

Ömür meçhul bir zamandır,

Nasip varsa uzar gider,

Ecel müşkülatlı andır,

Can teninden sızar gider.

Bahar vakti coşar çaylar,

Dere tepe koşar taylar,

Atayı saymayan toylar,

Bata-çıka yüzer gider.

Bir hayırla bin şenlenir,

Hakikatse söz dinlenir,

Ruh bedende şekillenir,

Kalem elde yazar gider.

Kır nefsinin zincirini,

Gir gönülde bul yerini,

Başlat Hakk’a seferini,

Yoksa zulmet ezer gider.

Rabb’im emirler buyurmuş,

Resûl kullara duyurmuş,

Nûru âlemi doyurmuş,

Dû cihanı bezer gider.

Gel Niyazkâr düşme dara,

Her bir işte hikmet ara,

Kibirlenen kul madara,

Turâp teni tozar gider.

Köksal CENGİZ

(Niyazkâr)

EMSÂLSİZ KÂR

Baktım sırlı aynaya,

Bülbüle”gam”, güle “naz”

Döndüm nankör dünyaya,

“Ağlayan çok gülen az”.

Yârde vefa kalmamış,

Seven huzur bulmamış,

Yâren selam almamış,

Nere gitmiş hoş avaz?

Nûr görünmez yüzlerde,

Dert var derin izlerde.

Kir gizli dehlizlerde,

Gaflet ile günah haz.

Kul kula etse hile,

Zulmeden çeker çile,

Boş ambarda, boş kile;

Yok orada imtiyaz.

Nefis kulu öşürür,

Hâlden hâle düşürür,

Bâzen haddi aşırır,

Varken Hak’tan hak ikaz.

Ne yamandır “pis ene”,

Koymaz temiz bir sine.

Delikten geçmez iğne (!)

Var kuyunu kendin kaz!

Olmazsa hak rehberin,

Yoksa hayra eserin,

Umma cinândır yerin;

Yakar seni kör alaz.

Niyazkâr’ım bir düşün!

Hem kolay, hem zor işin,

Kul ol Mevlâ’ya peşin,

Emsalsiz kârdır niyaz.

Köksal CENGİZ (Niyazkâr)

BİZİM

İyiye söyledik kötü aldılar,

Kimseye geçmedi sözümüz bizim.

“Taşları bağlayıp iti saldılar,

Boşa telef oldu kuzumuz bizim.

Dosta değil yaban ele güvendik,

Tefrika dümenli sallara bindik ,

Azala azala birlere indik,

Düşmanla bir oldu bâzımız bizim.

Arkamı verdiğim dağlar düz oldu,

Bağlarım kurudu, bahar güz oldu.

Evlat arsız oldu,eşler yoz oldu,

Yere bakar oldu yüzümüz bizim.

Takâtim yetmedi hızlı koşmaya,

Tabip bulamadım yaram deşmeye,

Türkülerim vardı hazla coşmaya,

Telleri pas tutmuş sazımız bizim.

Sanma kartallarım böyle nâçardı,

Alperenim at üstünde uçardı.

Elif, Ayşe göz kırpınca kaçardı,

N’oldu şahinimiz, “baz”ımız bizim?

Dedem Korkut nice destan açardı,

Ağam, Paşam hep hayırlar saçardı,

Hânım, beyim buyruğunu seçerdi,

Atasız kayboldu izimiz bizim.

Devlet üzre nice devlet kurardık,

İlime, san’ata kafa yorardık,

Mazlum görsek yarasını sarardık,

Heyhat zâlim seçmez gözümüz bizim.

Efelerim dağlarda kol gezerdi,

Gakkoşlarım her hileyi sezerdi,

Dadaşlarım düşman başı ezerdi,

Birlikti Kürdümüz, Lazımız bizim.

Asırlardır yücedeydi hilâlim,

Beş vakitte bizimleydi Bilâl’im.

Hem canandı, hem anaydı helâlim,

Neylim bir hoş olmuş, kızımız bizim.

İtikat bozulmuş “nas”olmuş “töre”,

İtimat kalmamış büyüğe, ere,

Her şeyimiz vardı tam bize göre;

Şimdi dinmez olmuş sızımız bizim.

Hiç ummasın bizi koyan bu hâle,

Alışık değildir Türk izmihlâle.

Niyâzkâr tevhidim “gül”(!) ile “lale”(!)

Bozulmasın ebet özümüz bizim.

Köksal CENGİZ (Niyazkâr)

SANA GELDİK EY RESÛL!

Davet ettin o mübarek Ravza’na,